اشكي دگر ندارم      خنديدنم به زور است      نفرين به هر چه قسمت      چشم دلم چه كور است      بر دل گفته بودم      دل به كسي نبندد      گوشي كه بشنود كو      اين دل چه بيشعور است      هر دم گريه كردم      تا حد جان سپردن      گويي دوا ندارد      از عشق نا اميدم      تا كي دلم بسوزد      گويي غم تو با من      همزاد و جفت وجور است      در آسمان قلبم      ديگر ستاره اي نيست      تنها دعاي اين دل      يك مرگ سوت و كور است