مداد بی رنگ

فراموش شده

medadebirang2001 — Sat, 01 Nov 2008 09:03:12 GMT

medadebirang2001 — Sat, 20 Oct 2007 05:59:11 GMT

امام علی(ع):

مردم دنیا دو دسته اند،یک دسته به بازار جهان می آیند و خود را می فروشند و برده می سازند.دسته دیگر نیز در این بازار خود را می خرند و آزاد می سازند.

اتاق بیدار

medadebirang2001 — Sat, 20 Oct 2007 05:58:10 GMT

چه امروز به دیروز آشناست و بر فردا غریب.

چرا امروز کمد افکارم پر از خالی است؟، و دارد در خود غباری از اندیشه های نو و تاری از عنکبوت خاطره ها.

کجا هستند آن سوغاتی های اریب و کجا روانند آن دیوانه های بی خود عاقل.

تختخوابم هنوز خواب است،وقت است که بیدار شود.

پنجره ها رو به تهی باز و پشت به کلمه ها بسته.

بی گمان خاموش است جعبه ی فقیرم که تا اینجا رطوبت کشیده است.

تاریک،خشن،خشک و باریک.

مثل فعل تعدی چرایم؟مگر محبوسم ؟ یا بی آب؟

بی دلیل نیامد آن صبای خوش سخن در واژه ی من.

آری پنجره ها را وا کرد،غبار از دامن کمدم برداشت و بیدار ساخت تختخواب مرا.اما به آن عنکبوت باری نداشت...!

به آغوش این نسیم در نیازم، و عاشق آن صبای برگ پسند.

در پرواز آخرین واژه

medadebirang2001 — Sat, 20 Oct 2007 05:55:39 GMT

بدرود ای تنها ترین واژه تنها

یاورت باشد اشک ملایم هستی

پشوانه ات تک نقطه آخر خط.

خداحافظ ای آخرین مرگ شناور

برو و سلام مرا به خاطرات برسان

و در بطن این بزم شگفت باش.

تو تک بینش این جمله را توشه کن

و خوشه این شعر را به دستانش بسپار

یا بمیر در کنار خواهش عزیزش.

کاش می شد آسمان را تا ابد سبز دید

کاش می شد شب را تا سپیده فاش کرد

کاش همه ستاره ها روزی ...

برو و تمام آرزو های مرا گریه باش

و در ای کاش های من ،تبسم کن.

تو پایان این واژه های سهمگینی

و تنها باز مانده ی حرف اخیر

تو وارث این شکایتی

تو وکیل این بارانی

تو صاحب توفان عجیب منی.

راز جاده ها

medadebirang2001 — Sat, 20 Oct 2007 05:53:46 GMT

کوه در استوارترین مهربانی

به زبان تلخی از تو می گوید.

آسمان تا بی کران کشیده شده

راز شیرین مرجان دریایی را می نویسد.

کوچه

هنرمند

رویای صداقت

در بی تو ماندنش تنفر داشت.

مروارید خوابید وقتی پلک هایت پیدا شد

قلبم تپید وقتی پیدا شد

و گم شدم وقتی ...

سری است در خلق تو

و چه زیباست

که بوقت آمدنت

گل از پارو بالا می رفت.

افسوس

که ستایش گناه است

و دست ها به فکر فرار!

من ستایش نکردم،

من گل هایی را که به اسارت پارو می رفتند چیدم

چون دوستت دارم.

چه کسی باور کرد؟

medadebirang2001 — Sat, 20 Oct 2007 05:53:03 GMT

چه کسی باور کرد؟

ملاقاتم با خزان مثل پری سبک بود،

و بیهوده!

چه کسی باور کرد؟

که مردابی تو

مردابی

چه کسی باور کرد؟

که تولدم جانشینی بود بر بودنم،

و کلامم فواره ای بود بر آسیاب نگاهت،

چه کسی باور کرد؟

که به وقت مردنم غنچه کردی و هوا را به اسارت بردی.

چه کسی باور کرد؟

که زندگی خود را در باب امیر شهر

عشق

به می فروش فروختم!!

چه کسی باور کرد؟

که در قناعت گم شدم

و دستانم اسیر مروت بودند.

چه کسی باور کرد؟

که آهم از ظلمی بود

که پادشاه محبت می کرد.

اي عشق

medadebirang2001 — Sun, 27 May 2007 07:10:46 GMT

اي عشق مدد کن که به سامان برسيم چون مزرعه تشنه به باران برسيم

يـا مـن بـه يـار برسـم يا يـار بـه مـن يا هـر دو بمـيريم و به پايان برسيم

كاش مي شد!!!

medadebirang2001 — Sun, 27 May 2007 07:08:07 GMT

كاش مي شد قلب ما از ياس بود تـك تـك گلبـرگ آن احساس بود

پـاك و سـبز و سـاده و بـي ادعـا كاش مي شد بهتر از الماس بود

مرگ سوت وكور

medadebirang2001 — Mon, 21 May 2007 08:17:07 GMT

اشكي دگر ندارم خنديدنم به زور است نفرين به هر چه قسمت چشم دلم چه كور است بر دل گفته بودم دل به كسي نبندد گوشي كه بشنود كو اين دل چه بيشعور است هر دم گريه كردم تا حد جان سپردن گويي دوا ندارد از عشق نا اميدم تا كي دلم بسوزد گويي غم تو با من همزاد و جفت وجور است در آسمان قلبم ديگر ستاره اي نيست تنها دعاي اين دل يك مرگ سوت و كور است

خوشبختي

medadebirang2001 — Mon, 21 May 2007 08:05:04 GMT

خوشبختي چيست ؟

خوشبختي فاصله اين بدبختي تا بدبختي بعديه